Lange tijd schaatste Christine Schrama (22) haar trainingen en regionale wedstrijden op de shorttrackbaan. Inmiddels is ze als actieveling zelf gestopt, maar blijft ze bij de sport betrokken als trainster, wedstrijdsecretaris en beheerder van de ledenadministratie van Indoor Hardrij Club Leiden (IHCL). “En nog allerlei andere klussen die voorbij komen. Er komt zoveel meer bij kijken”, vertelt ze enthousiast.

Is dat allemaal wel te combineren met de ‘alledaagse’ dingen waar iemand van jouw leeftijd zich mee bezighoudt?

“Dit jaar ben ik met een nieuwe opleiding aan de PABO begonnen, en moet ik dus een stapje terug doen met training geven. In plaats van twee uur, wordt dat er dit seizoen dus nog maar één. Maar verder gaat het goed samen, omdat ik het heerlijk vind om training te geven, met kinderen bezig te zijn en ook om soms zelf mee te doen."

"Dat sluit ook wel aan bij mijn werk en opleiding, ja; ik werk fulltime als onderwijsassistente op een basisschool in Leiden, en wil over een aantal jaar voor een eigen klas staan. Ik merk dat het training- en lesgeven elkaar ondersteunt, de omgang met jonge kinderen loopt makkelijk en ik begrijp snel wat ze bedoelen. Ik herken dingen die in de klas gebeuren, ook terug op de ijsbaan.”

Hoe ben je ertoe gekomen je als vrijwilliger in te zetten?

“Dat kwam doordat een van de trainsters met zwangerschapsverlof ging en niemand kon invallen. En als je dan eenmaal begint, komt van het een het ander en sta je twee uur per week training te geven. De trainer is tijdens wedstrijden coach, en moet dus eigenlijk ook dan aanwezig zijn. Toen de wedstrijdsecretaris ermee stopte nam ik ook dat over."

"Daarnaast ben ik met de andere trainers druk bezig reclame voor de vereniging proberen te maken en de website te onderhouden, want helaas zijn we momenteel een vereniging die meer krimpt dan groeit. Dat heeft natuurlijk niet alleen gevolgen voor het aantal rijders, maar ook voor het aantal vrijwilligers. Aan de andere kant beleef ik ook veel plezier aan de samenwerking met de andere betrokken clubleden.”

Is het dan niet demotiverend, om training te geven aan zo’n kleine groep?

“Nee hoor, je kunt het ook van de andere kant zien; je kunt ieder kind zo wel veel aandacht geven. Sommige dingen zijn in een grotere vereniging wel makkelijker, denk bijvoorbeeld aan het plaatsen van de kussens. Dat is een hele klus voor een uurtje schaatsen met maar negen kinderen op het ijs en vijf ouders die kunnen helpen."

"En toch vind ik het prachtig om met die kinderen bezig te zijn, ze wat te leren en ze te zien verbeteren tegen het einde van het seizoen. Daarbij probeer ik ook te zorgen voor de nodige gezelligheid te zorgen, natuurlijk gaat het om trainen, leren, techniek en conditie, maar als mijn rijders een ‘8-je’ willen rijden, dan doen we dat. Die kinderen komen ook voor de lol en zitten niet op school.”

Hoe heb je de ‘ins en outs’ van het trainersvak geleerd?

“Vooral uit eigen ervaring en in samenwerking met andere trainers. Mijn trainersdiploma wil ik nog wel een keertje halen, maar dat krijg ik niet door de vereniging vergoed omdat we door ons beperkte ledenaantal, ook beperkte middelen hebben."

"Gezamenlijk kom je gelukkig tot een hoop, we hebben veel ervaring bij de club omdat de andere trainers, Melanie en Maureen de Lange, lang op hoog niveau aan shorttrack hebben gedaan. Zelf vind ik het natuurlijk ook gewoon een heerlijke sport, en kijk ik er altijd weer naar uit te mogen schaatsen.”

Hecht je veel belang aan waardering voor je inzet?

“Ja, ik vind het best belangrijk dat ouders zich realiseren dat ik in mijn vrije tijd in de kou training sta te geven. Maar wat ik ook erg belangrijk vind, is dat ouders waarderen wat hun kinderen doen. Veel ouders willen altijd maar dat hun kind sneller gaat, als trainer en coach probeer ik dan juist uit te leggen dat ‘snel’ niet altijd gelijk staat aan ‘goed’."

"Goed schaatsen is ook een kunst! Het is mooi als mensen dat gesprek met je aangaan, oprecht geïnteresseerd zijn, begrijpen waarom je dingen op een bepaalde manier doet en uiteindelijk inzien dat hun kind erg zijn best doet en beter wordt. Als coach heb je een andere invalshoek en het is fijn als mensen daarvoor openstaan.”

Welke vrijwilliger wilt u graag terugzien in de 'Vrijwilliger van de Week', en waarom? Laat het ons weten door een mail te sturen naar redactie@schaatsen.nl!