In een interview in de Volkskrant kijkt Van Benthem terug op de winters van '85 en '86, waarin de man uit Overijssel in een klap een beroemde Nederlander werd. Hij was in 1985 27, maar nog zo groen als gras op weg naar zijn eerste Elfstedentocht. 

"Ik was in 1983 naar de A-rijders overgestapt. We reden in de auto naar de training, met Johan Wardenier achter het stuur en Jan-Roelof Kruithof naast hem. Over een tweehonderd kilometer hadden we het nooit. We spraken over kunstijs. Mijn langste wedstrijd was veertig kilometer. Wij wisten niet wat ons te wachten stond.'

Instelling

In de winter van 1985, voor de tocht, presenteerde Van Benthem zich als kanshebber door op het NK marathon op kunstijs als derde te eindigen. Zelf was hij zeer bescheiden. "Ik keek hoog tegen de kleppers van toen op."

Uiteindelijk bleek dat hij zelf ook een klepper was. Hij won zijn eerste Elfstedentocht in een sprint met vier man en zijn bescheiden instelling bracht hem zege: "Toen we op de streep afgingen met zijn vieren, was ik al blij met de vierde plaats. Ik had geen enkele druk dat ik moest winnen. Ik was een broekie. Ik kwam toevallig in die sprint op de goede plek achter Ruitenberg terecht."

Shampooflessen

De tijden waren anders, 27 jaar geleden. Zoals Van Benthem eerder al aan Huub Snoep, de hoofdredacteur van schaatsen.nl, vertelde, had hij in '85 tijdens de race amper gegeten of gedronken.

Van Benthem: "We hadden in die tijd geen bidons in huis. Hoe neem je dan drinken mee? Jannette (zijn vrouwe, red.) goot wat shampooflesjes leeg, spoelde ze om en vulde ze met een of ander drankje. In Balk was de eerste bevoorrading, kreeg ik eten en drinken aangereikt. Ik nam een slok uit het shampooflesje, maar wist vervolgens niet hoe gauw ik het moest uitspugen. Het leek wel of ik pure shampoo naar binnen kreeg. Zo vies. Ik heb het flesje meteen weggegooid en ook de andere flesjes 'shampoo' die ik later die dag onderweg kreeg ondergingen hetzelfde lot."

Politie met sirene

Van Benthem was niet voorbereid op wat de winst van een Elfstedentocht zou betekenen. Hij zou nu voor altijd een beroemdheid in eigen land zijn. Dat bleek al bij de huldiging na de tocht van 1985. "Het is ons allemaal overkomen, na die eerste overwinning van de Elfsteden in 1985. Wij dachten met ons autootje gewoon naar huis te rijden. Even douchen, wat tv-beelden kijken en dan naar de huldiging in het dorpshuis. Nou mooi niet. Vijf kilometer van huis, in Blokzijl, werden we al tegengehouden. Politie met sirene voorop."

"Een paar duizend mensen stonden bij onze boerderij. Worstverkopers deden goede zaken. Het dorpshuis stond op zijn kop, zoveel mensen waren er gekomen. Het was onvoorstelbaar. We dachten te klein."

Bepalen

In 1986 herhaalde Van Benthem zijn kunststukje, ook al lag de druk voor de titelverdediger toen wat hoger. Hij was echter ontzettend sterk dat jaar. Na Bolsward demarreerde hij uit een kopgroep. "Ik lag een minuut voor, hoorde ik van de NOS-ploeg. Er kwam niemand achter me aan, zoals ik dat wilde. Toen heb ik me laten terugzakken."

Daarna was Van Benthem de enige die kon reageren op een demarrage van Rein Jonker. En ergens bij Oudkerk werd ook hij achtergelaten. "Hij had moeite in mijn slag te blijven", herinnert de tweevoudig winnaar zich. "Als schaatser voel je dat je sterker bent. Ik was precies op het goede moment in vorm in 1986. Ik was echt heel sterk. Ik bepaalde de wedstrijd. Het jaar ervoor reed ik er meer achteraan."

Boer

Jaren later, in 2000, verhuisde de man uit Sint Jansklooster naar Canada, omdat hij rust en ruimte nodig had. Het was vermoeiend, al dat 'opzitten en pootjes geven. In Spruce View, Alberta is hij boer; hij heeft 175 koeien op stal. Het schaatsen en de Elfstedenkoorts zijn ver weg voor hem.

"Mijn schaatsspullen, ja ook de schaats met het kapotte ijzer van 1985, heb ik aan het Elfstedenmuseum in Hindeloopen gegeven. Het is officieel nog wel van mij. Maar wat moet ik daarmee? In een doos op zolder zetten zeker? Nee toch."