Er zijn filmpjes van Joël die als 3-jarig jongetje al rondom de baan skatet terwijl zijn broers wedstrijden rijden. Wielen, frames, skeelerschoenen; alles wat met inlineskaten te maken heeft, ligt 's zomers vaak op de vloer van het ouderlijk huis in Staphorst. "Toen Joël net kon lopen, deed hij de skeelers van Christian aan en ging hij langs de bank skeeleren", vertelt Jurrian. "Ja, hij kon zowat eerder skeeleren dan lopen", lacht Christian. "Ik keek ook al van jongs af aan alle wedstrijden van mijn broers en dan wil je zelf ook op dat niveau rijden. Zo is het bij iedereen gegaan."
Dat wil zeggen, bij de vier broers is het zo gegaan. De drie zussen hebben het inlineskaten wel geprobeerd en ook wat wedstrijden gereden, maar zij hadden het na een tijdje wel weer gezien. De liefde voor het inlineskaten is begonnen bij Jurrian. Staphorst is altijd een skeelerdorp geweest en bij de lokale vereniging wilde hoofdtrainer Lukas Kin meer jeugd betrekken bij de sport. Op de basisschool vroeg Kin of er kinderen geïnteresseerd waren in skeelertrainingen en de toen 10-jarige Jurrian legde die vraag enthousiast neer bij zijn ouders.
"Er was een trainingsgroepje en daar ben ik begonnen", zegt de oudste broer. Al gauw reed Jurrian, die duidelijk talent had, zijn eerste wedstrijden op vrijdagavond in Heerde. Daarna volgde de landelijke competitie en kwamen zijn drie broers hem achterna. Inmiddels is de familie Haasjes al bijna twintig jaar langs de skeelerbaan te vinden. Vader Henk heeft ook geskeelerd, maar alleen recreatief. Moeder Margje kijkt vooral uit naar de winter. "Zij gaat altijd schaatsen als er natuurijs ligt", vertelt Jurrian met een glimlach. "Dan heeft ze klederdracht aan, waarmee ze vaak in de krant komt."
Spelletje
Hoewel vader en moeder van huis uit grote schaatsliefhebbers zijn, is het nogal een onderneming om met zeven kinderen iedere keer naar de ijsbaan te moeten. "Skeeleren kun je altijd en overal doen", zegt Jurrian. "Ik vond skeeleren ook veel leuker dan langebaanschaatsen." Als eerste opvolger trad Ronald in de voetsporen van Jurrian. Maar toen Ronald in 2011 net bij de kadetten reed, besloot Jurrian op zijn negentiende te stoppen met inlineskaten. Hij had er niet meer zoveel zin in, en plezier hebben is het belangrijkste voor de Haasjes.
"Wat dat betreft zijn we geen echte topsportfamilie. Vanuit het geloof ook niet", zegt Ronald. Aan de keukentafel gaat het ook niet alleen maar over skeeleren. Christian: "Je bent al zoveel met de sport bezig en anders word je daar op een gegeven moment ook dol van." Joël: "Pappa en mamma boeit het ook niet heel veel." Jurrian lacht: "Het maakt ze niet uit of je tiende wordt of wint. Ze vinden het gewoon hartstikke leuk wat wij doen."