De koffie smaakt goed, de bijbehorende taart is voortreffelijk…, en het nieuws dat in de showroom van A6.nl, tussen de blinkende bolides, glimmende middenklassers en goed uitziende boodschappenautootjes wordt gedeeld, is ronduit prikkelend. Een shorttrackspecialist die zich op het marathonschaatsen stort, dat mag bijzonder genoemd worden; dat het bovendien om de man draait die de spektakelsport in Nederland een markant gezicht gaf, maakt het des te interessanter. “Dé transfer van het jaar”, klinkt het enthousiast aan tafel van het kantoor waar grondlegger en eigenaar van het occasionbedrijf langs de A6 (Lemmer) Henkjan Meijer (boven op de foto naast Sjinkie) met enige trots de aanwinst voor zijn marathonteam presenteert.
“Dé transfer van het jaar.” Knegts manager Dennis Klaster lacht uitbundig om die woorden, marathonschaatser en aanstaand ploegmakker Bart Mol keurt ze goed, en Meijer kan zich er natuurlijk in vinden. “Mwoah”, reageert de ‘Schicht van Bantega’, op de van hem kenmerkende laconieke manier, “ik vind het wel meevallen. Jullie hebben allemaal erg hoge verwachtingen.” Wat hij bedoelt te zeggen: niemand moet denken dat hij zo meteen moeiteloos de 125 ronden op een 400-meterbaan even tot een succesvol einde zal brengen. “Ik zal een wedkantoor openen”, roept Klaster. “Dan gaan we met z’n allen op de tribune zitten en kan iedereen geld inzetten op welke ronde Sjinkie het peloton moet laten gaan of uitstapt. We gaan gokken op Sjinkie.” Die suggestie scoort uiteraard hoge plezierpunten in het gezelschap.
Terwijl de decibellen van vrolijkheid afnemen, begint Knegt aan het verhaal van deze stap. Met het hoofd knikkend naar Meijer die naast hem zit: “Het was zijn idee. Het plan is wat anders gelopen dan het oorspronkelijke, maar Henk had op een bepaald moment de gedachteWe moeten Sjinkie weer op de rit krijgen. Die moet een ander soort sparringspartner krijgen, zodat die weer gaat trainen met z’n luie reet. Dat had Henkjan heel goed in de smiezen, al zei hij dat niet tegen mij, hahaha.” Tussen het geschater door: “Maar het ging allemaal net wat anders.”
Er volgt een hilarische kronkel in het relaas. Knegt is eerder dit jaar een maand of vier zijn rijbewijs kwijtgeraakt, wegens ‘notoir te hard rijden’, zoals Klaster verduidelijkt. “Sjinkie heeft niet extreem te snel gereden, maar wel heel vaak harder dan hij mag.” “Daardoor moest ik steeds op de fiets naar de shorttracktrainingen", vult de hoofdpersoon aan. "De laatste twee weken waren het zwaarst, omdat er toen weer zomerijs lag in Thialf. Kon ik elke dag op mijn fiets naar Heerenveen voor de training, en weer terug. Kwam ik om half twee 's middags thuis en dan was ik er ook goed klaar mee.”
“Moet je zijn mooie smalle lichaampje nu zien”, merkt iemand op. “Ja”, beaamt Klaster, “ik vond het prima. Ik heb meer sporters gehad die hun rijbewijs even moesten missen. Daar regelde ik dan wat voor. In het geval van Sjinkie heb ik hem lekker laten trappen.” Mol, grinnikend: “Sommige dingen gebeuren met een reden. De Heer beslist. Fietsen met je bast.” Opnieuw is er gejoel van instemming.
“Dat Sjinkie nu in onze ploeg zit, heeft slechts een doel”, zo neemt Meijer het woord. “Dat hij deze winter opnieuw aan de World Cups shorttrack kan meedoen. En wanneer het kan met zijn shorttrackprogramma, rijdt-ie marathons in het pak van A6, zonder dat we van hem iets verwachten. We hebben als A6 een voordeel: wij kunnen lekker meeliften op de tactiek van andere ploegen. Zit het mee, dan kunnen we individueel iets ondernemen. Dit is een extra prikkel om hem te helpen, om een nieuwe input te geven. Hij traint al zo lang op dezelfde manier, dat hij best iets anders kan gebruiken. Van marathons krijgt hij ook meer inhoud. Bovendien weet iedereen wel ongeveer hoe het er in deze discipline aan toegaat, welke sfeer er hangt. Die pakt hij ook zo mooi mee.”